Maciej Gierszewski - ur. 1975 r., poeta, mieszka w Poznaniu, były redaktor naczelny „Pro Arte”, wiersze publikował m.in. w: „Kresach”, „Studium”, „Kwartalniku Artystycznym”, „Portrecie”, „Undergruncie”, „Nowym Wieku”, „Czasie Kultury”, „Kursywie”, „Pracowni”, „Autografie”, „Toposie”, „Lampie i Iskrze Bożej”. Opublikował arkusz poetycki pt.: „podrabiane przepaście” (Brzeg 2003). Prowadzi antologię oniryczną: www.dzejms.blog.pl

Jeśli poezja oddaje się temu, kto jej najbardziej pragnie i najwytrwalej stara się dotrzymać jej towarzystwa, nie zrażając się kaprysami albo przeciągającą się ciszą, to kwestia jest rozstrzygnięta - Gierszewski. Znamy się słabo, choć długo, jednak to właśnie Maciej wplótł się w mój prywatny obraz poetyckiego Poznania jako jego składnik konieczny: żyje wśród poetów, o czym mówią jego wiersze, gada ich językami i uporczywie, jak nikt, szuka własnego.

prof. Piotr Śliwiński

Raczej spokój - choć często niewielkie rozedrganie w równo rozłożonej tkance wiersza. Raczej chillout - choć pojawiają się lokalne szarpaniny. Wiersz Gierszewskiego woli poczekać w bocznej, opustoszałej uliczce, by w odpowiednim momencie wyjść i niepostrzeżenie wtopić się w tłum. Przy czym „wtopienie się” nie oznacza tutaj inkorporacji: jedynie czułość i precyzję sprzętu nasłuchowego, używanego nadzwyczaj roztropnie, a co ważne, zbierającego również echo pojedynczych kroków. W wielu momentach przestrzeń tych tekstów zawęża się do problemu skrzyżowanych głosów, pozostawianych samym sobie, opuszczanych przez zdradliwe, fantomowe ciała mówiących, które mimo subtelnie odsłanianego tła wciąż wymykają się gdzieś „poza”. W innych miejscach to znowuż ciało - przeważnie bohatera wierszy - zyskuje autonomię, jak nietrudno zgadnąć, kosztem ograniczonego prawa do głosu. Jeśli znajdą się jeszcze tacy, co spytają, czemu służy zebrany w tej książce materiał, to bez obaw: żadnych szantaży, żadnych wymuszeń, Drogi Czytelniku.

Tomasz Szewczyk